«ألسَّلامُ عَلَي القَلبِ الصَّبُور»

     ** ميان طــشــت زر، خونين گلي بود **
                                           ** کــنــارش داغ ديـــده، بـلـبـلـي بـود **

     ** چـه بـلـبـل، بـلـبـل شـيـريـن زبـاني **
                                           ** نــه او را لانــه اي، نـه آشــيـانـي **

     ** ز سـنگ کين، پر و بالش شکسته **
                                           ** غـبـار غـم، به رخـسارش نشسته **

     ** اگرچه سـر فرو، در زير پر داشت **
                                           ** نظر گاهي، ميان طـشت زر داشت **

     ** کـه نـاگـه ديـد، گــلـچـيـن سـتمگـر **
                                           ** گـل سـرخـش نـمود با چـوب، پرپر **

     ** خودش را جانب زينب(س)،کشيد او **
                                           ** چو غـنچـه، پـيرهن بر تن دريد او **

     ** بگـفـتا با دل پـر غـصه، زيـنـب(س)  **
                                           ** مزن چـوب سـتم، ظالم بر اين لـب **

     ** مـزن چــوب سـتـم را، بـر سـر او **
                                           ** بــه پــيــش، ديـــدگـان دخـــتـــر او ** 

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص117.}

«سرنازنينامامحسين(عليهالسّلام)درمجلسيزيدپلید»

راوى گويد: بعد از آن ، سر نازنين حضرت امام حسين(عليه السّلام) را با زنان و كودكان آن امام مبين، به مجلس يزيد بى دين بردند به هيئتى كه همه ايشان را به يك ريسمان بسته بودند و چون با آن حالت وارد مجلس يزيد شدند در مقابلش ايستادند و حضرت سجاد(عليه السّلام) فرمود: اى يزيد! تو را به خدا سوگند مى دهم به گمان تو اگر پيامبر(صلی الله علیه وآله وسلم)، ما را به اين هيئت ديدار نمايد چه مى كند؟

يزيد حكم كرد ريسمانها را بريدند و آل طه و ياسين را از قيد طناب رها ساختند سپس يزيد، سر مبارك حضرت امام حسين(عليه السّلام) را در پيش رو گذاشت و زنان را در پشت سر خود جاى داد تا چشم ايشان به سر انور حضرت امام حسين(عليه السّلام) نيفتد و ليكن جناب سيدالساجدين(عليه السّلام) چشمش بر آن سر نازنين افتاد و بعد از آن صحنه دلخراش، ديگر تا آخر عمرش گوشت كله حلال گوشتى تناول نفرمود.

و اما حضرت کبری زينب(عليهاالسّلام) چون سر مبارك برادر خود را بديد از شدت ناراحتى دست در گريبان برد چاك زد سپس به آواز غمناك فرياد واحسيناه .... برآورد به قسمى كه ناله اش دلها راخراشيد. راوى گويد: به خدا سوگند كه همه آن كسانى كه در مجلس يزيد حضور داشتند از ناله جانسوز حضرت کبری زينب(عليهاالسّلام) به گريه و افغان افتادند و در آن حال خود آن پليد لب از گفتار فرو بست و ساكت بود. پس يكى از زنان بنى هاشم كه در خانه يزيد بود بى اختيار براى حضرت امام حسين(عليه السّلام) بگريست و به آواز بلند با ناله و فغان گفت: يا حبيباه! يا سيد اهل بيتاه يابن محمداه! راوى گفته كه هر كس از آن اهل مجلس صداى آن زن را مى شنيد بى اختيار گريه مى كرد.

در اين بين يزيد لعين چوب خيزران طلبيد مكرر با آن چوب به دندان مبارك فرزند رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) مى زد. در اين هنگام ابو برزه اسلمى خطاب به آن بدتر از ارمنى، نمود و گفت : واى بر تو اى يزيد! به چه جرات چنين جسارتى مى نمايى و با چوب، به گوهر دندان حسين(علیه السلام) فرزند فاطمه اطهر(علیهاالسلام) مى زنى؟ من گواهى مى دهم كه به چشم خود ديدم كه رسولخدا (صلی الله علیه وآله وسلم) دنداهاى ثناياى حسن و حسین(علیهماالسلام) را مى بوسيد و مى فرمود: ((انتما سيدا...)) شما دو نفر سيد و سرور جوانان اهل بهشت هستيد، خدا بكشد كشندگان شما را و لعنت كند آنها را و جايگاه ايشان جهنم باد كه بد جايگاهى است .

رواى گويد: پس يزيد از اين سخنان به خشم آمد و حكم داد كه ((ابوبرزه )) را از مجلسش بيرون افكنند. در اين هنگام او را كشان كشان بيرون نمودند راوى گفت كه يزيد ملعون در مقام تمثيل به ابيات ابن زبعرى را كه در هنگام شكست مسلمانان در جنگ احد به عنوان فتح نامه براى كفار قريش و اصحاب ابو سفيان در مكه انشاء نموده بود، همى ترنم و زمزمه داشت: ((ليت اشياخى ببدر....)) ؛ يعنى اى كاش بزرگان قوم از قريش كه در جنگ بدر كشته شدند (مانند عتبه،شيبه،وليد،ابوجهل و غيره) در اينجا حاضر بودند و مشاهده مى كردند چگونه طائفه خزرج كه ياور رسول الله(صلی الله علیه وآله وسلم) بودند، از شمشيرهاى قريش به جزع و افغان آمده اند، تا از ديدن اين صحنه ، صداها به شادى بلند نمايند و صورتهايشان از شدت سرور و خرسندى، درخشنده شود و بگويند يزيد دستت شل مباد كه اين چنين عمل نمودى و انتقام از بنى هاشم گرفتى . (اين بيت از اشعار خود يزيد است ).ما بزرگان خزرج را در جنگ احد كشتيم و اين معامله را با معامله بدر برابر داشتيم و جنگ بدر بر جنگ احد زيادتى ننمود. بنى هاشم به لعب ، هواى سلطنت داشتند و اسلام را بهانه كردند؛ نزول وحى را حقيقتى نبود (مراد آن كافر از بنى هاشم جسارت است نسبت به حضرت ختمى مرتبت (صلی الله علیه وآله وسلم) ) از نسل خندف نبودمى اگر از اولاد احمد مختار انتقام خون كشتگان بدر را نمى كشيدم. ^(۱)

«سخنرانیحضرتزينبكبرى(عليهاالسّلام)درمجلسيزيدپلید»

 
راوى گويد: در آن هنگام حضرت کبری زينب(عليهاالسّلام) بر پا خاست و اين خطبه را كه دقايق نكاتش موسس دقايق ايمان و لطايف بيانش مزين كاخ ايقان است، ادا فرمود: ((الحمدلله ....))؛ سپاس بى قياس ذات مقدس الهى را سزاست كه ذرات ماسوى را به قبول اشه انوار وجود، پرورش داد و درود نامحدود بر احمد محمود رسول پروردگار و درود بر آل اطهار او باد. خداوند راست گفتار در كتاب معجز آثارش چنين تذكار فرمود: (ثم كان ...) ^(۲) ؛ سپس سرانجام كسانى كه اعمال بد مرتكب شدند به جايى رسيد كه آيات خدا را تكذيب كردند و آن را به مسخره گرفتند! اى يزيد! آيا چنين گمان بردى كه چون اقطار زمين و آفاق آسمان را بر ما سخت تنگ گرفتى و راه چاره را بر رويمان محكم بسته داشتى به نحوى كه سر انجام آن به اينجا رسيد كه مانند اسيران كفار ما را ديار به ديار كشاندى، در نزد خدا موجب خوارى و مذلت ما و عزت و كرامت تو خواهد بود؟!

بدين خيال باطل دماغ نخوت و تكبر را بالا كشيدى و به اظهار شادمانى پرداختى و مانند متكبران به دامانت نظر عجب و خود بينى افكندى كه اينك دست روزگار را به مراد خويش بسته و امور را منظم مى پندارى ، مگر نه اين است كه سلطنت حقه ما خانواده رسول(صلی الله علیه وآله وسلم) است كه تو به ظلم و ستم آن را خاصه خود نمودى؟! اينك آرام باش و به خود آى و فرمان واجب الاذعان حضرت سبحان را از خاطر نسيان منما كه فرموده (و لا يحسبن ....) ^(۳) ؛ آنها كه كافر شدند (و راه طغيان پيش گرفتند) تصور نكنند اگر به آنان مهلت مى دهيم، به سودشان است! ما به آنان مهلت مى دهيم فقط براى اينكه بر گناهان خود بيفزايند و براى آنها، عذاب خوار كننده اى.

اسيرى چو غلامان آزادشان نمود؛ اينك ادعاى تو عدالت و دادگسترى است كه زنان و كنيزكان خود را در پس پرده عزت محترم دارى و از نامحرمان مستور نمايى (ولى ) دختران پيغمبر(صلی الله علیه وآله وسلم) را در حالى كه پوشش مناسبب ندارند مانند اسيران در شهر بگردانى و در جلو ديدگان نامحرمان به تماشا بگذارى؟! و مردم دور و نزديك و پست وشريف با چشمان اهانت آميزى به خاندان رسول خدا(صلی الله علیه وآله وسلم) بنگرند در حالى كه از مردان آنان كسى را باقى نگذاشتى تا يار و و حمايت آنها باشند چگونه مى توان اميد رعايت از گروهى داشت كه پاره هاى جگر پاكان از دهان آنها فروريخته و گوشت تن هايشان از خون شهيدان روييده! و چگونه در بغض و عدوات ما اهل بيت رسول(صلی الله علیه وآله وسلم) كوتاهى تواند نمود آن كس كه هميشه به چشم دشمنى و به ديده حسد و كينه به سوى ما نگريسته و اينك تو با چوپ خود دندانهاى ثناياى اباعبدالله الحسین(علیه السلام) سيد شباب اهل جنت را آزرده مى دارى و نه اين گناه را به چيزى شمرى و نه اين امر شنيع را عظيم مى پندارى! اى يزيد! اينك تو به پدران خود مباهات دارى و همى گويى كه ((اگر بودند از روى شادى بگفتندى كه اى يزيد، دستت شل مباد كه چنين انتقام از بنى هاشم كشيدى!)) اينك هم با تكبر و غرور چوب بر دندانهاى مبارك سيد و سرور جوانان اهل بهشت مى زنى چگونه چنين سخن نرانى در حالى كه خون ذرية رسول مختار بريختى و زخم دلها را تازه كردى و بيخ دودمان را بر كندى و زمين را از خون آل عبدالمطلب كه ستارگان روى زمين بودند، رنگين ساختى و به پدران كافر خود همى صدا بر مى آورى، به گمانت كه ايشان را بر اين طلب دارى كه شتابان به آرامگاه ايشان (در جهنم ) خواهى شتافت و در آنجا آرزو مى كنى كه كاش دستت شل و زبانت لال بودى تا ناگفتنى را نگفته و ناكردنى را به جاى نياوردى بودى!

 خداوند! حق ما را از ستمكاران ما برگير و غضب را برايشان فرود آورد؛ زيرا خون ما را ريختند و ياران ما را بكشتند.

راوى گويد: سپس ‍ يزيد عنيد با اهل شام مشورت در ميان آورد كه نسبت به اسيران چه سان سلوك دارد و با ايشان چگونه رفتار نمايد؟ آن سگهاى ناسپاس سخن به زشتى گفتند و در مشورت خيانت كردند و اشاره به قتل اهل بيت(علیهم السلام) نمودند به سخنى كه ذكر آن نشايد، ولى نعمان بن بشير به صدق سخن راند گفت: اى يزيد! انديشه كن كه اگر احمد مختار(صلی الله علیه و آله وسلم) در اين روزگار مى بود چه قسم با ايشان رفتار مى نمود، اكنون تو همان رفتار را نما.

^{(۱) مترجم گويد: بعضى از ابيات مذكور از خود يزيد است كه با اشعار ابن زبعرى تلفيق نموده و اين با تمثيل به قول او منافات ندارد و مقصود يزيد پليد اين بود كه چنانچه قريش در احد از قببيله خزرج كه انصار رسول الله صلى الله عليه و آله بودند انتقام كشيدند، او هم در عوض كشتن عثمان ، از فرزندان على عليه السّلام انتقام گرفته ؛ زيرا بهانه طغيان معاويه در اول امر اين بود كه شاه اولياء را متهم نمود به شركت آن حضرت در كشتن عثمان - عليه النيران - و يزيد را نيز همين عقيده باطل بوده و از تمثيل آن لعين به ابيات ابن زبعرى ، اين مطلب هويد است كه بيت اول صريح در شماتت به واقعه بدر است و مع ذللك ان را تمثل و استشهاد گفته اند كه مستلزم اشاره است نه تصريح و اين مراد راستت نيايد الا كه كنايه به امر ديگر باشد و آن نشايد بود مگر واقعه قتل عثمان ؛ پس يزيد اول كينه خويش ‍ را به قتل عثمان اظهار مى دارد كه به اعتقاد فاسدش اين عذرى است واضح و هويدا در به شهادت رساندن سيدالشهداء عليه السّلام و پس از آن جرات زياده مى نمايد و كينه قديمى خود را از قتل كفار و صناديد قريش ، نسبت به رسول اكرم صلى الله عليه و آله ، اظهار مى دارد و كفر باطنى خود را ظاهر ساخته و آن اشعار كفرآميز را بر زبان مى راند.
(۲) الروم (30)، آيه 10.
(۳) سوره آل عمران (3)، آيه 178.
(4) سوره آل عمران (3)، آيه 169.
(۵) سوره آل عمران (3)، آيه 173.
(۶)  مترجم گويد: اين خطبه شريفه مشتمل است براظهار سه كرامت از بضعه بتول و اين عجب نيست ؛
اول: بيان آنكه نتايج راى و تدبير يزيد پليد جز سستى ويرانى اساس ‍ آموزش ، نتيجه ديگر نخواهد داد كه فرمود: ((هل رايك الا فندا)) واين مطلب معين گرديده كه آن ملعون آنچه تدبير پس از واقعه كربلا مى نمود در انتظام امور خد، همه بر خلاف عقل بود ازقبيل آنكه حكام ظالم رابر شهرهايى همچو مكه معظمه مسلط ساخت كه در آنجا قتل عام و در مدينه فساد به نهايت خود رسيد و بازگشت همه اين فسادها به خود آن ملعون بود.
دوم: خبر دادن زينب كبرى بر كوتاهى عمر آن شقى ، كه فرمود: ((ايامك الا عددا)).
سوم: خبر دادن از آنكه جمع اسباب استحكام سلطنت آن مردود، نتيجه عكس مراد داد كه زينب عليه السّلام فرمود: ((جمعكالابددا)) و آخر الامر سلطنت براو پريشان گرديد كه هر بلدى راكه مى خواست منتظم سازد از بلد ديگر مخالفان ظاهر مى شدند وبالاخره سلطنت از دست اولاد آن لعين خارج گرديد.}

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك سوم؛ در بيان امورى است كه پس از شهادت خامس آل عباء حضرت سيدالشهداء(عليه آلاف التحية و الثناء) واقع گرديده.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«ألسَّلامُعَلَيکَيَاعَلِيبنالحُسَينِ(ع)»

  ** بـيـمـار چـنيـن عـاشــق دلـدار، که ديده **
                                         ** در تاب و تب ازعشق رخ يار، که ديده **

  ** گه روي شـتر، گه به روي خار دويدن **
                                         ** گه در دل صحـرا به شـب تـار، که ديده **

  ** گه گـوشـه ويـرانه، گهي ديـر نـصاري **
                                         ** گه مجلس بـيگانـه و دغـيـار، که ديـده **

  ** گه کـوفـه گهي شـام، گهي بزم رقيبان **
                                         ** گه چوب و سر و لعل گهربار، که ديده **

  ** زيـر شکم نـاقه ز کين، بسته دو پايش **
                                         ** زنـجـيـر بـه پـا قـافـله سـالار، که ديـده **

  ** درسلسله از کرب و بلاء در سفر شام **
                                         ** بـر روي شـتر پـيکـر تـب دار، که ديده **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص140.}

«دربیانانتقالحضرتسجّاد(علیهالسّلام)ازاینسرای
 فانیبهدارباقی»

بدان كه در وفات حضرت سیّدالسّاجدین، امام زین العابدین(علیه السّلام) مابين علما، اختلاف بسيار است و مشهور آن است كه در يكى از سـه روز بـوده: دوازدهـم مـحـرم يـا هـيجدهم يا بيست و پنجم آن سنه نود و پنجم يا نود و چهار، و سال وفات آن حضرت را (سَنَةُ الْفُقَهاء) مى گفتند از كثرت مردن فقهاء و عـلمـاء. در مـدت عـمـر شـريـف امام سجّاد(علیه السّلام) نـيـز اخـتـلاف اسـت ، اكـثـر پـنـجـاه و هـفـت سـال گـفـته اند، و شيخ كلينى به سند معتبر از حضرت امام جعفر صادق(علیه السّلام) روايت كرده كـه حـضـرت عـلى بـن الحـسـيـن(علیهما السّلام) را در وقـت وفـات پـنـجـاه و هـفـت سـال بـود، و وفـات آن حـضـرت در سـال نـود و پـنـج واقع شد. و بعد از حضرت امام حسين(علیه السّلام) ، سى و پنج سال زندگانى كرد. ^(۱)

 
از اخـبـار مـعـتـبره كه بر وجه عموم وارد شده ظاهر مى شود كه حضرت سیّدالسّاجدین(علیه السّلام) را به زهر شهيد كـردنـد. و ابـن بـابويه و جمعى را اعتقاد آن است كه وليد بن عبدالملك آن حضرت را زهر داده و بعضى هشام بن عبدالملك گفته اند. و مـمـكـن اسـت كـه هـشـام بـن عـبـدالمـلك بـه جـهـت آن عـداوت و بـغـضى كه از امام سجّاد(علیه السّلام) در دل گـرفـت از آن روزى كـه آن حـضـرت در طـواف كعبه استلام حجر كرد و هشام نتوانست و فـرزدق شـاعـر، آن جـنـاب را بـه آن اشـعـار مـعـروفـه مـدح كـرد چـنـانـكـه در فـصل معجزات آن حضرت به آن اشاره شد. به اين سبب و سببهاى ديگر برادر خود وليد بـن عـبدالملك را كه خليفه آن زمان بود وادار كرده باشد كه حضرت سیّدالسّاجدین(علیه السّلام) را زهر دهد پس هر دو آن حـضـرت را زهـر داده انـد و صـحـيـح اسـت نـسـبـت قتل امام سجّاد(علیه السّلام) به هر دو تن .

اى سـعـيـد، خـبـر داد مـرا پـدرم از پـدرش حـضـرت رسـول(صـلى اللّه عـليـه و آله و سـلم) از جـبـرئيـل از خـداونـد عـز و جـل كـه فرمود: نيست هيچ بنده از بندگان من كه به من ايمان آورده و تو را تصديق نموده باشد نماز گزارد در مسجد تو دو ركعت در وقت خلوت از مردمان مگر آنكه مى آمرزم گناهان گذشته و آينده اش را.

سـعـيـد مـى گويد: كه من هيچ شاهدى افضل از حضرت على بن الحسين(عليه السلام) نديدم وقـتـى كـه ايـن حـديـث را براى من نقل كرد پس چون آن حضرت وفات نمود ابرار و فجار بـجـمله در جنازه اش حاضر شدند و همگى حضرت سیّدالسّاجدین(علیه السّلام) را به خير و نيكى ياد كردند و جميع مـردم از پـى جـنـازه بـيـرون رفتند تا به محل خود فرود آوردند، من با خود گفتم اگر در تمام روزگار روزى دريابم كه در خلوت آن دو ركعت نماز را در مسجد گزارم امروز است و جـز يك مرد و زن كسى بر جاى نمانده بود ايشان نيز به تشييع جنازه بيرون شدند و من بـر جـاى بـماندم تا آن نماز بگزارم اين هنگام بانگ تكبيرى از آسمان برخاست و از زمين تـكـبيرى در جواب گفته شد و هم از آسمان بانگ تكبيرى بلند گشت و زمين نيز جواب داد، مـن تـرسـيدم و بر روى در افتادم پس ‍ آنانكه در آسمان بودند هفت تكبير گفتند و كسانى كه در زمين بودند، هفت تكبير گفتند و نماز گذاشته شد بر حضرت على بن الحسين(عليه السلام) و مـردمـان داخـل مـسـجـد شـدنـد و مـن نـه بـه آن دو ركـعـت نـمـاز نائل شدم و نه به نماز گذاشتن بر جنازه مبارك آن حضرت. راوى گـفـت : گفتم اى سعيد، من اگر به جاى تو بودم اختيار نمى كردم جز نماز برحضرت على بن الحسين(عليه السلام) را، همانا اين كردار تو خسرانى بود آشكار. پس سعيد بگريست و گفت : من در اين كار نمى خواستم مگر خير خود را كاش بر وى نماز كرده بودم كه مانندش ديده نشده است . ^(۱۲)

ابـن شـهـر آشـوب در ( مـنـاقـب ) نقل كرده كه نزد مردى بليغ از اهالى بصره از صـحـيفه كامله سخن رفت گفت : ( خُذوا عَنّى حَتّى اُمْلِىَ عَلَيْكُمْ؛ ) از من بگيريد تا بـر شـمـا امـلاء كنم ، كنايت از اينكه به اين فصاحت از بهر شما از خود آغاز نمايم و قلم بـرگـرفـت و سـر بـه زيـر افـكـنـد تـا امـلاء نـمـايـد سـر بـر نـيـاورد تـا همچنان جان سپرد. ^(۱۴)

^{(۱) ( الكافى ) 1/360.
(۲) ( كفاية الاثر ) ص 239 ـ 240.
(۳) ( كفاية الاثر ) ص 241 ـ 243، چاپ بيدار، قم .
(۴) ( الكافى ) 2/249.
(۵) ( بحارالانوار ) 46/229.
(۶) ( جلاءالعيون ) ص 840، ( بصائرالدرجات ) ص 483، حديث 11.
(۷) سوره زمر، آيه 74.
(۸) ( تفسير على بن ابراهيم قمى ) 2/254.
(۹) ( الكافى ) 1/468، حديث 5.
(۱۰)  ( مدينة المعاجز ) 23/298.
(۱۱) ( دعوات راوندى ) ص 250.
(۱۲) ( بحارالانوار ) 46/149.
(۱۳) ( جـنـّات الخـلود ) ص 25، جدول يازدهم .
(۱۴) ( مناقب ) ابن شهر آشوب 4/149.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«توبهوشهادتپيرمردشامى»

راوى گويد: در آن اثناء كه اهل بيت(علیهم السلام) را نزديك درب مسجد نگاه داشته بودند، پير مردى به نزد زنان عصمت و طهارت آمد و اين سخنان را به زبان راند: حمد خدا را كه شما را بكشت و بلاد را از فتنه مردان شما خلاص؛ ‍نمود اميرالمومنين يزيد را بر شما مسلط ساخت.

حضرت سيدالساجدين(عليه السّلام) در جواب او فرمود: اى شيخ! آيا قرآن خوانده اى؟ گفت: بلى. امام سجاد(علیه السلام) فرمود: اين آيه را ديده اى كه خداوند متعال فرموده:

 

قُلْ لا اءَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اءَجْرا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى ^(۱)
 اى پيغمبر! به اين امت بگو كه من از شما براى ابلاغ رسالتم اجرى نمى خواهم،
مگر آنكه درباره اقرباء و خاندانم دوستى نماييد.

آن شيخ عرض كرد: بلى، اين آيه شريفه را تلاوت نموده ام. امام سجاد(علیه السلام) فرمود: ماييم ((ذوى القربى)) كه خدا در قرآن فرموده است سپس فرمود: اى شيخ! ايا اين آيه را خوانده اى:

وَ آتِ ذَاالْقُرْبى حَقَّهُ ^(۲) 
اى پيغمبر ما، حق اقرباء خود را به ايشان برسان.

آن پير مرد گفت: بلى، اين آيه را هم قرائت كرده ام.

حضرت امام زین العابدین(عليه السّلام) فرمود: ما خويشان پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله وسلم) هستيم . امام سجاد(علیه السلام) ادامه داد كه اى شيخ اين آيه را خوانده اى :

وَاعْلَمُوا اءَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبى ^(۳)
بدانيد هر گونه غنيمتى به دست آورديد، خمس آن براى خدا و براى پيامبر و براى ذوى القربى است.

پير مرد گفت: آری، اين آيه را نيز خوانده ام. امام سجاد(علیه السلام) فرمود: آن ((ذوى القربى)) ما هستيم. سپس امام زین العابدین(عليه السّلام) فرمود: آيا آيه تطهير را خوانده اى كه خداوند متعال مى فرمايد:

اِنَّما يُرِيدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اءَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرا ^(۴)
خداوند مى خواهد كه از شما اهل بيت هر پليدى را بزدايد و شما را چنانكه بايد و شايد پاكيزه بدارد.

پيرمرد گفت : اين آيه را نيز تلاوت كرده ام حضرت سيدالساجدين(عليه السّلام) فرمود: ماييم آن اهل بيت كه خدا تخصيص داد ما را به نزول آيه تطهير.

راوى گويد: آن پيرمرد پس از استماع اين كلام از حضرت امام سجاد(علیه السلام) فرزند خيرالانام زبان از گفتار فرو بست و از گفته هاى خود پشيمان گشت و از روى شگفت و تعجب، آن حضرت را سوگند داد كه آيا شما همان اهل بيت حضرت رسول(صلى الله عليه وآله وسلم) هستيد؟!

امام زين العابدين(عليه السّلام) فرمود: تَاللّهِ انّا لَنَحْنُ هُمْ مِنْ غَيْرِ شَكٍّ، وَ حَقِّ جَدِّنا رَسُولِ اللّهِ ص انّا لَنَحْنُ هُمْ به خدا سوگند كه ما همان اهل بيت پيامبريم و در اين خصوص مجال هيچ شك و شبهه اى نيست و به حق جد ما رسول الله(صلى الله عليه وآله وسلم) سوگند كه ماييم اهل بيت خاتم الانبياء(صلى الله عليه وآله وسلم).

پيرمرد چون از حقيقت حال مطلع گشت اشك از چشمانش جارى گرديد و عمامه را از سر برداشت و بر زمين انداخت و سر را به سوى آسمان بلند نمود و گفت: خداوندا! من بيزارم از آن كسى كه دشمن آل محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) است چه از جن باشد و چه انس سپس عرض نمود: آيا توبه من قبول مى شد؟

حضرت سيدالساجدين(عليه السّلام) فرمود: اگر توبه نمايى، خدا توبه تو را مى پذيرد و تو در آخرت با ما خواهى بود. آن پيرمرد عرض نمود: من از كردار خويش توبه كردم و نادم شدم چون اين خبر به يزيدبن معاويه(عليهما الهاوية) رسيد، حكم نمود آن پيرمرد را به قتل رساندند.

^{(۱) سوره شورى (42)، آيه 23.
(۲) سوره اسراء (17)، آيه 26.
(۳) سوره انفال (8)، آيه 41.
(۴) سوره احزاب (33)، آيه 33.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«حرکتدادناهلبیت(علیهمالسّلام)باسرهایشهداءازکوفهبهشام» 

اما يزيد بن معاويه(عليهما الهاوية)، چون نامه ابن زياد بد نهاد به دست آن سر كرده اهل عناد رسيد بر مضمون نامه مطلع گشت. در جواب ابن زياد، نوشت كه سر مطهر فرزند ساقى كوثر(علیه السلام) را با سرهاى جوانان و ياران آن جناب كه در ركاب حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام)شهيد شده بودند با كالاها و حشم و زنان اهل بيت و عيالات آن حضرت، روانه شام نمايد.

ابن زياد پليد نيز به موجب طاعت امر يزيد، محفر بن ثعليه عائذى را طلب نمود و سرهاى مقدس و اسيران و زنان را به آن ملعون سپرد و روانه شام محنت انجام نمود. آن شقى ، اهل بيت عصمت و طهارت(علیهم السلام) را مانند اسيران كفار، ديار به ديار با ذلت و انكسار به قسمى كه مردم به تماشاى آنها مى آمدند، به شام خراب شده آورد.

((ابن لهيعه )) و غير او روايت كرده اند كه خلاصه و محل حاجت از آن خبر آن است كه مى گويد: در بيت الله الحرام طواف مى كردم ناگاه مردى را ديدم كه گفت : خداوندا! مرا بيامرز؛ اگر چه گمان ندارم كه بيامرزى!

من به او گفتم :اى بنده خدا! از خداى تعالى بپرهيز و چنين سخنان باطل نگو؛ زيرا اگر گناهانت به مثابه قطراتت باران يا برگ درختان باشد و تو استغفار نمايى، خداى عزوجل گناهانت را مى بخشد كه غفور و رحيم است .

آن مرد گفت: به نزد من بيا تا قصه خويش را به تو حكايت نمايم .

من به نزدش رفتم گفت: بدان كه من با چهل و نه نفر ديگر همراه سر نازنين حضرت امام حسین(علیه السلام) به شام رفتيم و برنامه ما اين بود كه چون شب مى شد آن سر مبارك را در ميان تابوت مى گذارديم و بر دور آن تابوت جمع مى شديم و به شرابخوارى مى پرداختيم . پس شبى از شبها رفيقان من به عادت شبهاى پيش به شرب خمر مشغول شدند و مست گشتند و من آن شب لب به شراب نزدم و چون شب كاملا تاريك شد، او از رعدى به گوشم رسيد و برقى را مشاهده كردم و ناگهان ديدم درهاى آسمان باز گرديد، حضرت آدم و حضرت نوح و حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل و حضرت اسحاق(صلوات الله علیهم اجمعین) و پيغمبر ما حضرت محمد(صلى الله عليه و آله وسلم) از آسمان نازل شدند و جبرئيل با گروهى از ملائكه در خدمت ايشان بودند.

جبرئيل به نزديك آن تابوت كه سر مطهر حضرت امام حسین(علیه السلام) در آن بود رفته و آن را بيرون آورد و بر سينه خود چسبانيد و بوسيد ساير انبياء(عليهم السّلام) هم مانند جبرئيل، آن سر مبارك را زيارت مى كردند و حضرت رسول(صلى الله عليه و آله وسلم) به محض ديدن سر نازنين حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) گريه مى نمود و انبياء(عليهم السّلام) به او تعزيت مى گفتند.

جبرئيل به خدمتش عرضه داشت : يا محمد(ص)! به درستى كه خداوند عزوجل مرا امر فرموده كه مطيع فرمانت باشم به آنچه كه در حق امت خود بفرمايى به جا آوردم؛ اگر مى فرمايى زمين را به زلزله در آورم تا سطح زمين از زير ايشان برگردانم چنانكه بر قوم لوط چنين كردم . رسول خدا(صلى الله عليه و آله وسلم) فرمود: چنين منما؛ زيرا مرا با امت و عده گاهى است در روز قيامت در حضور پروردگار عالميان. پس ملائكه به سوى ما آمدند تا ما را به قتل رساند، من فرياد الامان به سوى پيامبر عالميان، بر آوردم رسول الله(صلى الله عليه و آله وسلم) فرمودند: برو خدا تو را نيامرزد! در كتبا ((تذييل)) محمد بن نجار شيخ المحدثين بغداد ديدم كه در ذكر حالات على بن نصر شبوكى، به اسناد خود همين روايت را ذكر نموده بود زيادتى اين الفاظ كه مذكور مى گردد كه گفت: چون حضرت امام حسین(علیه السلام) به درجه شهادت نائل آمد، سر مطهر آنحضرت را به سوى شام خراب، مى بردند و در هر منزلى كه فرود مى آمدند، حمل كنندگان آن سر مقدس، مى نشستند و شراب زهر مار مى كردند و بعضى از ايشان سر انور حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) را به نزد بعضى ديگر مى آورد، پس ‍ در آن حين دستى از غيب بيرون آمد و با قلم آهنى اين شعر را بر ديوار نوشت:

        اءَتَرْجُو اءُمَّةٌ قَتَلَتْ حُسَيْنا
                                   شَـفاعَةَ جـَدِّهِ يَوْمَ الْحِسابِ

يعنى: آيا امتى كه حضرت امام حسین(علیه السلام) را كشتند؛ در روز قيامت اميد شفاعت جد او را دارند؟!

مأموران ابن زياد چون اين صحنه را ديدند، همگى بگريختند^(۱) راوى گويد: گماشتگان ابن زياد، اسيران و اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السّلام) و سر مبارك حضرت امام حسین(علیه السلام) را به سمت شام شوم حركت دادند همين كه به نزديك دمشق رسيدند، حضرت ام كلثوم(عليهاالسّلام) به شمر بن ذى الجوشن، فرمود: مرا به تو حاجتى است.

شمر گفت : حاجت چيست ؟

حضرت ام كلثوم(عليهاالسّلام) فرمود: چون ما را داخل شهر مى نماييد از دروازه اى ببريد كه تماشا چيان و تردد كنندگان در آن كم باشند؛ و به لشكريان خود بسپار كه سرها را از ميان محمل ها و كجاوه ها بيرون آوردند و اندكى از ما دور ببرند.

آن نانجيب از راه بغض و عدوان و كفر و طغيان بر ضد خواهش آن مكرمه دوران، امر نمود كه سرها را بر بالاى نيزه زدند و در وسط محمل ها نگاه داشتند و آل رسول(صلوات الله علیهم اجمعین) را بر همين حال از راهى وارد دمشق نمودند كه ازدحام خلق در آن بسيار بود. سپس ايشان را بر در مسجد جامع نگاه داشتند، در آن مكانى كه اسيران كفار را نگاه مى داشتند!

روايت شده است كه يكى از فضلاى تابعين اصحاب رسول(صلى الله عليه و آله وسلم) چون سر مطهر حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) را در ميان آن جمع مشاهده كرد، مدت يك ماه از اهل و اولاد و اصحاب خود متوارى گشته و پنهان شد؛ چون او را يافتند و علت اختفايش را پرسيدند، گفت: آيا نمى بينيد كه چه خاكی بر سر ما ريخته شد و چه مصيبت بزرگى بر ما نازل گرديد! بعد از آن اشعارى را انشاء نمود:

          جاؤُابِرَاءْسِكَ يَابْنَ بِنْتِ مُحَمَّدٍ
                                           مُـتـَرَمـِّلا بــِدِمــائــِهِ تــَرْمـيـلا

          وَ كَاءَنَّما بِكَ يَابْنَ بِـنْتِ مُحَمَّدٍ
                                           قَـتَلُوا جِهارا عامـِدينَ رَسولا

          قَـتَلُوكَ عَطْشانا وَ لَمّا يَتَرَقَّبُوا
                                           فى قَـتْلِكَ التّـَنْزيلَ وَ التَّاءْويلا

          وَ يُكَبِّرُونَ بِاءَنْ قُتِلْتَ وَاءِنَّما
                                           قَـتَلُوا بِكَ الـتَّـكْـبـيرَ وَالتَّهْليلا

كه معنى اش چنين است: اى دختر زاده رسول خدا! مردم سر نازنين به خون آغشته ات را آوردند و اين عمل، چنان است كه آشكارا و از روى عمد، رسول خدا(صلى الله عليه و آله وسلم) را كشته باشند؛ تو را با لب تشنه شهيد نمودند كه نه ظاهر قرآن را در حق تو رعايت كردند و نه باطن آن را. ^(۲) اينك مردم براى اظهار شادى در كشتن تو، الله اكبر مى گويند در حالى كه با كشتن تو، قول الله اكبر والا اله الا الله را كشته اند و اثرى از آن باقى نگذاشته اند.

^{(۱) مترجم مى گويد: از اين خبر معلوم مى شود كه خواننده از غيب اين شعر را خوانده و الا لفظ ((سمعوا)) مناسبت نخواهد داشت.
(۲) مترجم مى گويد: آياتى كه به حسب ظاهر، نص است بر فضائل حضرت ابى عبدالله(عليه السّلام) ، قابل انكار نيست و بسيار است از جمله آيات، آيه ((ذوى القربى))، آيه ((مباهله)) و تاويل هم در حق آن حضرت، جميع قرآن است؛ زيرا امام باطن و حقيقت قرآن است.}

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك سوم؛ در بيان امورى است كه پس از شهادت خامس آل عباء حضرت سيدالشهداء(عليه آلاف التحية و الثناء) واقع گرديده.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«ألسَّلامُعَلَيکِيَازَينَبََالکُبري(س)»

 ** کـسـي که غـيـر مـصـيبـت نديد، من بودم **
                                        ** گـلي ز گـلشـن شـادي نـچـيـد، مـن بـودم **

 ** کـسـي که فـاطـمـه(س) او را نزاد از اول **
                                        ** بـراي کــرب و بــلاء پـروريـد، من بودم **

 ** به چهارسالگي آن دختريکه در دل شب **
                                        ** پــي جــنــازه مــــادر دويــد، مـــن بــودم **

 ** به خون طپيدن هجده عزيز،در يک روز **
                                        ** کـسـي نـديـد، ولي آنکه ديـد ، مـن بـودم **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص124.}

«سخنرانىحضرتزينب(عليهاالسّلام)دركوفه»

بشير بن حذلم اسدى مى گويد: در آن روز به سوى حضرت زينب کبری(علیهاالسلام)، دختر اميرالمومنين علی(عليه السّلام) متوجه شدم، به خدا سوگند! در عين حال كه سخنورى توانا و بى نظيرى بود، حيا و متانت سراپاى او را فرا گرفته بود و گويا سخنان گهربار حضرت على(عليه السّلام) از زبان رساى حضرت زينب کبری(علیهاالسلام) فرو مى ريخت و او على وار سخن مى راند. به مردم اشاره نمود سكوت را مراعات نمايند. در اين هنگام نفسها در سينه ها حبس گشت و زنگهاى شتران از صدا افتاد پس حضرت زينب كبرى(عليهاالسّلام) شروع به سخنرانى نمود:

 
((اءَلْحَمْدُ لِلّهِ، وَ الصَّلاةُ عَلى جَدّى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الاخْيارِ.اءَمّا بَعْدُ)):
خدای را سپاس میگویم و بر پدرم حضرت محمّد مصطفی(صلی الله علیه وآله وسلم) و دودمان پاکش درود میفرستم. اما بعد:

يا اءَهْلَ الْكُوفَةِ، يا اءَهْلَ الْخَتْلِ وَ الْغَدْرِاءَتَبْكُونَ؟! فَلا رَقَاءَتِ الدَّمْعَةُ، وَ لا هَدَاءَتِ الرَّنَّةُ، اِنَّمَا مَثَلُكُمْ كَمَثَلِ الَّتى نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ اءَنْكاثا، تَتَّخِذونَ اءَيْمانَكُمْ دَخَلا بَيْنَكُمْ.
اءَلا وَ هْلْ فيكُمْ الا الصَّلَفُ وَ النَّطَفُ، وَالصَّدْرُ الشَّنِفُ، وَ مَلَقُ الاماءِ، وَ غَمْزُ الاعْداءِ؟!
اى مردم كوفه! اى اهل خدعه و غدر! آيا براى گرفتارى ما گريه مى كنيد؛ پس اشك چشمانتان خشك مباد! و ناله هايتان فرو منشيناد! جز اين نيست كه مثل شما مردم مثل آن زن است كه رشته خود را بعد از آنكه محكم تابيده شده باشد تاب آن را باز گرداند شما ايمان خود را مايه دغلى و مكر و خيانت در ميان خود مى گيريد؛ ايا در شما صفتى هست الا به خود بستن بى حقيقت و لاف و گزاف زدن و به جز الايش به آنچه موجب عيب و عار است و مگر سينه ها مملو از كينه و زبان چاپلوسى مانند كنيزكان و چشمك زدن مانند كفار و دشمنان دين. ^(۱)

وَ رَاءَيْتُ شَيْخا واقِفا الى جَنْبى يَبْكى حَتَّى اخْضَلَّتْ لِحْيَتُهُ وَ هُوَ يَقُولُ:
بِاءَبى اءَنْتُمْ وَ اءُمّى كُهُولُكُمْ خَيْرُ الْكُهُولِ، وَ شَبابُكُمْ خَيْرُ الشَّبابِ وَ نِساؤ كُمْ خَيْرُ النِّساءِ، وَ نَسْلُكُمْ خَيْرُ نَسْلٍ، لا يُخزى وَ لا يَبْزى .
پير مردى را ديدم در پهلويم ايستاده چنان گريه مى كرد كه ريشش از اشك چشمانش تر شده بود و همى گفت : پدر و مادرم به فداى شما باد؛ پيران شما از بهترين پيران عالمند و جوانان شما بهترين جوانان و زنانتان بهترين زنان و نسل شما بهترين نسلهاست و اين نسل خوار و مغلوب ناكسان نمى گردد.

^{(۱) مترجم گويد: عليا مكرمه به ذكر اين صفات ، كفر باطنى اهل كوفه را اثبات نموده و بيان فرموده كه اسلام ايشان فقط به زبان است و حقيقتى ندارد بلكه از صفات انسانيت هم متخلع اند؛ زيرا ((صلف )) ابر پررعد و كم باران را گويند و در حديث است ((المومن لا عنف و لا صلف )) و در مثل است ((رب صلف تحت رعدة )) و ((غمز الاعداء)) اشاره به آيه شريفه است و اذا مروا بهم يتغامرون سوره مطففين (83)، آيه 30؛ يعنى حال اهل كوفه مانند حال كفار است كه چون به اهل ايمان مى رسند به ايشان چشمك مى زنند.
(۲) عبارت اولى مى توان اشاره باشد به آنكه اگر احيانا عمل خبرى از ايشان صادر گردد، چون ريشه ايمان ايشلان مستحكم نيست آن عمل نتيجه و ثمرى نخواهد بخشيد؛ زيرا سبززار بر روى منجلاب ثمر نمى بخشد.
عبارت دومى : اشاره باشد كه آن عمل محض صورت است و چون روح ايمان ندارند و چشم دل كور است ، آن عمل خير را در غير محل خود واقع مى سازند.
(۳) مترجم گويد: حاصل مضامين اين بيان آن است كه حضرت سيد الشهداء عدم امام مفترض الطاعه بوده ؛ زيرا اين مقامات كه عليا مكرمه ذكر فرموده منصب امامت است ؛ پس در اين حال هم به ذكر صفات امامت ، هدايت خلق مى فرمود.}

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك سوم؛ در بيان امورى است كه پس از شهادت خامس آل عباء حضرت سيدالشهداء(عليه آلاف التحية و الثناء) واقع گرديده.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«اهلبيتسيدالشهداء(عليهالسّلام)درمجلسابنزياد» 

قَالَ الرّاوى: ثُمَّ اءَنَّ ابْنَ زِيادٍ جَلَسَ فِى الْقَصْرِ، وَ اءَذِنَ اذْنا عامّا، وَ جِى ءَ بِرَاءْسِ الْحُسَيْنِ ع فَوَضَعَ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَ اءَدْخِلَ نِسَاءُ الْحُسَيْنِ ع وَ صِبْيانُهُ الَيْهِ.
راوى گويد: پس از ورود اهل بيت حضرت امام حسين(عليه السّلام) ، ابن زياد بد بنياد در قصر دارالاماره نشست و صلاى عام در داد كه در آن مجلس عموم اهل كوفه حاضر گردند حكم نمود كه سر مطهر حضرت امام حسين(عليه السّلام) را در پيش روى آن لعين نهادند و زنان و دختران اهل بيت حضرت سيدالشهداء(عليه السّلام) و كودكان آن جناب در مجلس آن شقاوت ماب حاضر گرديدند؛

فَجَلَسَتْ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع مُتَنَكِّرَةً، فَسَاءَل عَنْها، فَقيلَ: هذِهِ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع .
پس عليا مكرمه حضرت زينب(عليهاالسّلام) به قسمى كه او را نشناسند و ملتفت حال او نگردند نشست. ابن زياد شقى از حال آن مخدره سؤال كرد، به او گفتند: اين عليا مكرمه حضرت زينب کبري دختر اميرالمومنين علي(عليه السّلام) است.

فَاءَقْبَلَ عَلَيْها وَ قالَ: اءَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى فَضَحَكُمْ وَ اءَكْذَبَ اءُحْدُوثَتَكُمْ!!!
ابن زياد لعين متوجه آن حضرت شد و به زبان بريده اين كلمات را بگفت: حمد خدا را كه شما را رسوا نمود و دروغ شما را ظاهر ساخت!!!

فَقالَتْ:اِنَّما يَفْتَضِحُ الْفاسِقُ وَ يَكْذِبُ الْفاجِرُ، وَ هُوَ غَيْرُنا.
خانم حضرت زينب(سلام الله عليها) در جواب ابن زياد نانجيب، فرمود: رسوايى براى فاسقان است و دروغگويى در شأن فاجران است و ما خاندان رسول خدا(صلي الله عليه و آله وسلم) چنين نيستيم.

فَقالَ ابْنُ زِيادٍ: كَيْفَ رَاءَيْتِ صُنْعَ اللّهِ بِاءَخيكَ وَ اءَهْلِ بَيْتِكَ؟
باز ابن زياد گفت: ديدى خدا با برادرت و اهل بيت تو چه كرد!

فَقالَتْ: ما رَاءَيْتُ الا جَميلا، هولاءَ قَوْمُ كَتَبَ اللّهُ عَلَيْهِمُ الْقَتَلَ، فَبَرَزُوا الى مَضاجِعِهِمْ، وَ سَيَجْمَعُ اللّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُمْ، فَتَحاجُّ وَ تُخاصَمُ فَانْظُرْ لِمَنِ الْفَلَجُ يَوْمَئِذٍ، هَبَلَتْكَ اءُمُّكَ يَابْنَ مَرْجانَةَ.
حضرت زينب كبرى(سلام الله عليها) فرمود: من بجز خوبى از پروردگارم نديدم ، شهداى كربلا گروهى بودند (از بندگان خاص خدا) خدا عزوجل شهادت را براى ايشان مقدر فرموده بود و آنها به سوى آرامگاه ابدى خود شتافتند و به زودى خداى تعالى بين تو و آنها جمع نمايد و به حسابرسى پردازد و آنان عليه تو حجت آورند و با تو دشمنى نمايند؛ پس ‍ نظر نما كه در روز رستاخيز رستگارى و پيروزى از آن كيست؟ اى ابن مرجانه! مادرت به عزايت نشيند.

 
قَالَ الرّاوى : فَغَضِبِ وَ كَاءَنَّهُ هَمَّ بِها.
راوى گويد: با شنيدن اين گفتار از دختر حيدركرار(عليه السّلام)، ابن زياد بدركردار در خشم شد چون مار، چنانكه مى نمود كه تصميم به قتل آن مخدره دارد.

فَقالَ لَهُ عِمْرو بْنُ حُرَيْثٍ: اَيُّهَا الاْميرُ اِنَّها اِمْرَاَةُ، وَالْمَراَةُ لاتُوْ خَذُ بِشَى ءٍ مِنْ مِنْطِقِها.
پس عمرو بن حريث به آن ملعون ، گفت: اى ابن زياد! اين زن است و طائفه زنان را بر سخنانشان مواخذه نمى كنند.

فَقالَ: لَهَا ابْنُ زِياد: لَقَدْ شَفَى اللّهِ قَلْبى مِنْ طاغِيَتِكَ الْحُسَيْنِ وَ الْعُصاةِ الْمَرَدَةِ مِنْ اءَهْلِ بَيْتِكَ!!!
بازا ابن زياد شقى بى حيا، زبان بريده به اين سخنان گويا نمود كه به تحقيق كه خدا سينه مرا شفا داد با كشتن حسين(عليه السلام) و سركشان اهل بيتش!!!

فَقالَتْ: لَعَمْرى لَقَدْ قَتَلْتَ كَهْلى ، وَ قَطَعْتَ فَرْعى وَ اجْتزثَثْتَ اءَصْلى فَإ ن كانَ هذا شِفاؤُكَ فَقَدِ اشْتَفَيْتَ؟!
حضرت زينب كبرى(عليهاالسّلام) فرمود: به جان خودم سوگند! تو سرور و مولاى مرا كشتى و شاخ ‌هاى درخت خاندان مرا بريدي و ريشه زندگى مرا قطع كردى، پس اگر اينها مايه شفاى درد تو است، اكنون شفا يافته اى!؟

فَقالَ اِبْنُ زِيادٍ: هذِهِ سَجّاعَةُ، وَ لَعَمْرى لَقَدْ كانَ اءَبُوكَ شاعِرا.
ابن زياد پليد گفت : اين زن، قافيه گو است ، به جان خود سوگند كه پدر او هم شاعر و قافيه ساز بود.

فَقالَتْ: يَابْنَ زِيادٍ ما لِلْمَراءَةِ وَ السَّجاعَةِ.
حضرت زينب كبرى(عليهاالسّلام) فرمود: اى ابن زياد! زنان را با قافيه سازى و شعرپردازى چه كار است!

ثُمَّ الْتَفَتَ ابْنُ زِيادٍ اِلى عَلِىّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع فَقالَ: مَنْ هذا؟
سپس ابن زياد متوجه به جانب امام زين العابدين(عليه السّلام) گرديد و گفت: اين كيست؟

فَقيلَ: عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع.
گفتند: اين على بن الحسين(عليهماالسّلام) است.

فَقالَ: اءَلَيْسَ قَدْ قَتَلَ اللّهِ عَليا بْنَ الحُسَيْنِ؟!
ابن زياد گفت : مگر خدا على بن الحسين(عليهماالسّلام) را نكشت ؟

فَقالَ عَلِىُّ ع : ((قَدْ كانَ لى اءَخُ يُسَمّى عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ قَتَلَهُ النّاسُ)).
امام زين العابدين(عليه السّلام) فرمود: مرا برادرى بود نامش على بن الحسين(عليهماالسّلام) كه به دست مردم در كربلاء كشته شد.

 

فَقالَ: بَلِ اللّهُ قَتَلَهُ.
ابن زياد گفت: چنين نيست بلكه به دست خدا كشته شد.

فَقالَ عَلِىّ ع : اللّهُ يَتَوَفَّى الاْ نْفُسَ حينَ مَوْتِها وَ الَّتى لَمْ تَمُتْ فى مَنامِها.
حضرت امام سجّاد(عليه السّلام) اين آيه را تلاوت فرمود: ((الله يتوفى ))؛ خداوند ارواح را به هنگام مرگ قبض مى كند و ارواحى را كه نمرده اند نيز به هنگام خواب مى گيرد.

فَقالَ ابْنُ زِيادٍ: وَبِكَ جُرْاءَةُ عَلى جَوابى اِذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَهُ.
ابن زياد گفت: آيا تو را جرات بر جواب من است ، اين مرد را ببريد و گردنش ‍ را بزنيد.

فَسَمِعَت بِهِ عَمَّتُهُ زَيْنَبَ، فَقالَتْ: يا ابْنَ زِيادٍ اِنَّكَ لَمْ تُبْقِ مِنّا اءَحَدا، فَإِنْ كُنْتَ عَزَمْتَ عَلى قَتْلِهِ فَاقْتُلْنى مَعَهُ.
حضرت زينب(عليها السّلام) فرمود: اى پسر زياد! از ما احدى را زنده نگذاشتى، اگر مى خواهى او را بكشى پس مرا هم به قتل برسان!

فَقالَ عَلِىُّ ع لِعَمَّتِهِ: ((اءُسْكُتى يا عَمَّةَ حَتّى اءُكَلَّمَهَ)) ثُمَّ اءَقْبَلَ ع فَقالَ ((اءبِالْقَتْلِ تُهَدَّدنى يا ابْنَ زِيادٍ اءما عَلِمْتَ اءَنَّ الْقَتْلَ لِنا عادَةُ وَ كَرامَتُتنا الشَّهادَةُ.
حضرت سيد الساجدين(عليه السّلام) به عمه مكرمه خود، فرمود: اى عمه جان! لحظه اى آرام باش تا با اين لعين سخن گويم. سپس متوجه ابن زياد شد و فرمود: اى پسر زياد! همانا مرا به كشتن مى ترسانى ، آيا نمى دانى كشته شدن براى ما عادت است و كرامت ما در شهادت است؟

ثُمَّ اءَمَرَ ابْنُ زِيادٍ بِعَلِي بْنَ الْحُسَيْنِ ع وَ اءَهْلِ بَيْتِهِ فَحُمِلُوا اِلى بَيْتِ فى جَنْبِ الْمَسجِدِ الاْ عْظَمِ.
آنگاه ابن زياد بد بنياد حكم خود كه سيد الساجدين(عليه السّلام) و ساير اهل بيت امام عباد را در خانه اى كه جنب مسجد اعظم كوفه بود، وارد نمودند.

فَقالَتْ زَيْنَبُ اِبْنَةُ عَلِي ع : لا يَدْخُلَنّ عَلَيْنا عَرَبِيَةُ اِلاّ اءُمُ وَلَدٍ اءَو مَمْلُوكَةُ فَإِنَّهُنَّ سُبينَ كَما سُبينا.
حضرت زينب(عليها السّلام) فرمود: هيچ كس از زنان كوفه به نزد ما نمى آمد مگر ام ولد و كنيزكان ؛ زيرا ايشان هم مانند ما به بلاى اسيرى مبتلا شده بودند.

ثُمَّ اءَمَرَ اْبنُ زِيادٍ بِرَاءسِ الْحُسَيْنِ ع ، فَطيفَ بِهِ فى سُكَك الْكُوفَةِ.
سپس اين مرد لعين حكم نمود كه سر مطهر امام مبين و فرزند سيد المرسلين(صلوات الله عليهم اجمعين) را در كوچه هاى شهر كوفه بگردانند.

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك سوم؛ در بيان امورى است كه پس از شهادت خامس آل عباء حضرت سيدالشهداء(عليه آلاف التحية و الثناء) واقع گرديده.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«دربيانمبارزتحضرتابىعبداللّهالحسين(علیهالسّلام)
وشهادتآنمظلوم»

از بعضى ارباب مَقاتل نقل است كه چون حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) نظر كرد هفتاد و دو تن از ياران و اهل بيت خود را شهيد و كشته بر روى زمين ديد عازم جهاد گرديد، پس به جهت وداع زنها رو به خيمه كرد و پردگيان سرادق عصمت را طلبيد و ندا كرد: اى سكينه ، اى فاطمه ، اى زينب ، اى امّ كلثوم !

 «عَلَيْكُنَّ مِنّى السَّلامُ»

بالجمله ؛ حضرت امام حسین(علیه السلام) در چنين حال از محبّت امّت دست باز نداشت و همى خواست بلكه تنى چند به راه هدايت در آيد و از آن گمراهان روى برتابد. لاجرم ندا در داد كه آيا كسى هست كه ضرر دشمن را از حرم رسول خدا(صلى اللّه عليه و آله و سلّم) بگرداند؟ آيا خدا پرستى هست كه در باب ما از خدا بترسد؟ آيا فريادرسى هست كه اميد ثواب از خدا داشته باشد و به فرياد ما برسد؟ آيا معينى و ياورى هست كه به جهت خدا يارى ما كند؟ زنها كه صداى نازنينش را شنيدند به جهت مظلومى او صدا را به گريه و عويل بلند كردند. ^(۵)

پس حضرت امام حسین(علیه السلام) مقابل آن قوم ايستاد و در حالتى كه شمشير خود را برهنه در دست داشت و دست از زندگانى دنيا شسته و يك باره دل به شهادت و لقاى خدا بسته و اين اشعار را قرائت مى فرمود: اَنَا ابْنُ علي الّطُهْرِ مِنْ آلِ هاشمٍ ... ^(۶)

 
پس حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) مبارز طلبيد و هر كه در برابر آن فرزند اسداللّه الغالب مى آمد او را به خاك هلاك مى افكند تا آنكه كشتار عظيمى نمود و جماعت بسيار از شجاعان و اَبطال رِجال را به جهنّم فرستاد، ديگر كسى جرئت ميدان آن حضرت نكرد.
پس حمله بر ميمنه نمود و فرمود:

       الْمَوْتُ خَيْرٌ مِنْ رُكُوبِ الْعارِ 
                                   وَالْعارُ اَوْلى مِنْ دُخُولِ النّار
 

پس حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) حمله بر ميسره كرد و فرمود:

اَنَا الْحُسَـيْنُ بَنْ عَــلِي 
آلَيْـتُ اَنْ لا اَنْثَني
 
اَحْمي عَيالاتِ اَبي 
امْضي عَلى دين النّبي ^(۷)
 

بعضى از رُوات گفته : به خدا قسم ! هرگز مردى را كه لشكرهاى بسيار او را احاطه كرده باشند و ياران و فرزندان او را به جمله كشته باشند و اهل بيت او را محصُور و مستاءصل ساخته باشند، شجاعتر و قوىّ القلب تر از حضرت امام حسین(علیه السلام) نديدم ؛ چه تمام اين مصائب در او جمع بود به علاوه تشنگى و كثرت حرارت و بسيارى جراحت و با وجود اينها، گرد اضطراب و اضطرار بر دامن وقارش ننشست و به هيچ گونه آلايش ‍ تزلزل در ساخت وجودش راه نداشت و با اين حال مى زد و مى كُشت ، و هنگامى كه اَبطال رِجال بر او حمله مى كردند چنان بر ايشان مى تاخت كه ايشان چون گلّه گرگ ديده مى رميدند و از پيش روى آن فرزند شير خدا مى گريختند، ديگر باره لشكر گرد هم در مى آمدند و آن سى هزار نفر پشت با هم مى دادند و حاضر به جنگ او مى شدند، پس حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) بر آن لشكر انبوه حمله مى افكند كه مانند جَراد مُنْتَشر از پيش او متفرّق و پراكنده مى شدند و لختى اطراف او از دشمن تهى مى گشت . پس، از قلب لشكر روى به مركز خويش مى نمود كلمه مباركه لاحَوْلَ وَلا قوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ را تلاوت مى فرمود. ^(۸)

ابن شهر آشوب و غيره نقل كرده اند كه حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) يكهزار و نُهصد و پنجاه تن از آن لشكر را به دَرَك فرستاده سواى آنچه را كه زخمدار و مجروح فرموده بود. اين وقت ابن سعد لعين بدانست كه در پهن دشت آفرينش هيچ كس را آن قوّت و توانائى نيست كه با حضرت امام حسین(علیه السلام) كوشش كند و اگر كار بدين گونه رود آن حضرت تمام لشكر را طعمه شمشير خود گرداند. لاجرم سپاهيان را بانگ بر زد و گفت: واى بر شما! آيا مى دانيد كه با كه جنگ مى كنيد و با چه شجاعتى رزم مى دهيد اين فرزند اَنْزَع البَطين غالب كلّ غالب على بن ابى طالب(عليه السّلام) است، اين پسر آن پدر است كه شجاعان عرب و دليران روز گار را به خاك هلاك افكنده . همگى همدست شويد و از هر جانب براو حمله آريد:

حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام)  در حق او نفرين كرد و فرمود: بااين دست نخورى ونياشامى و خداوندترابا ظالمان محشور كند. پس آن كلاه پر خون را از فرق مبارك بيفكند و دستمالى طلبيد و زخم سر را ببست و كلاه ديگر بر سر گذاشت و عمامه بر روى آن بست . مالك بن يسر آن كلاه پر خون را كه از خز بود بر گرفت و بعد از واقعه عاشورا به خانه خويش برد و خواست او را از آلايش خون بشويد زوجه اش اُمّ عبدالله بنت الحرّالبدّى كه آگه شد بانگ بر او زد كه در خانه من لباس ماءخوذى فرزند پيغمبر(صلی الله علیه و آله وسلم) را مى آورى ؟ بيرون شو از خانه من خداوند قبرت را از آتش پر كند. و پيوسته آن ملعون فقير و بد حال بود و از دعاى حضرت امام حسین(علیه السلام) هر دو دست او از كار افتاده بود و در تابستان مانند دو چوب خشك مى گرديد و در زمستان خون از آنها مى چكيد و بر اين حال خسران مآل بود تابه جهنم واصل شد .

شيخ مفيد(رحمه اللّه) فرموده كه رجّاله حمله كردند از يمين و شمال بر كسانى كه باقيمانده بودند با حضرت امام حسین(علیه السلام) پس ايشان را به قتل رسانيدند و باقى نماند با آن حضرت جز سه نفر يا چهارنفر.

  لـبـاس كـهـنـه بـپـوشـيد زيـر پيرهنش 
                                     كه تا برون نكند خصـم بد مـنش زتنش
 
  لباس كهنه چه حاجت كه زيرسُمّ ستور
                                     تـنى نـمـاند كـه پـوشـند جامه يا كفنش
 

شيخ مفيد(رحمه اللّه) فرموده كه چون باقى نماند با آن حضرت احدى مگر سه نفر از اهلش يعنى از غلامانش ، رو كرد بر آن قوم و مشغول مدافعه گرديد، و آن سه نفر حمايت او مى كردند تا آن سه نفر شهيد شدند و حضرت امام حسین(علیه السلام) تنها ماند و از كثرت جراحت كه بر سر و بدنش رسيده بود سنگين شده بود و با اين حال شمشير بر آن قوم كشيده وايشان را به يمين و شمال متفّرق مى نمود شمر كه خمير مايه هر شر وبدى بود چون اين بديد سواران را طلبيد و امر كرد كه در پشت پيادگان صف كشند و كمانداران را امر كرد كه حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام)  را تير باران كنند، پس كمانداران آن مظلوم بى كس را هدف تير نمودند و چندان تير بر بدنش رسيد كه آن تيرها مانند خارِ خار پشت بر بدن مباركش نمايان گرديد. اين هنگام حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) از جنگ باز ايستاد و لشكر نيز در مقابلش توقف نمودند، خواهرش حضرت زينب(عليهاالسّلام) كه چنين ديد بر در خيمه آمد و عمر سعد را ندا كرد و فرمود:

(۱) (المنتخب ) طُريحى ص 438.
(۲) (الفيض القدسى ) محدث نورى . ص 287، تحقيق : سيد جعفر نبوى .
(۳) (اثبات الوصيّة ) مسعودى ص 167، انتشارات انصاريان .
(۴) (دعوات راوندى ) ص 54.
(۵) از كتاب (حدائق الورديه ) نقل است كه چون روز عاشورا، انصار و اصحاب سيد الشهداء عليه السّلام به درجه رفيعه شهادت رسيدند حضرت شروع كرد به ندا كردن اَلا ناصِرٌ فَيَنْصُرُنا! زنان و اطفال كه صداى آن حضرت را شنيدند صرخه و صيحه كشيدند.
سعد بن الحرث الانصارى العجلانى و برادرش ابوالحتوف كه در لشكر عمر سعد بودند چون اين ندا شنيدند و صيحه عيالات آن جناب را استماع كردند ميل به جانب آن جناب نمودند و پيوسته مقاتله كردند و جمعى را مقتول و برخى را مجروح نمودند آخر الا مر هر دو شهيد شدند. (شيخ عباس ‍ قمى رحمه اللّه )
(۶) (بحار الانوار) 45/49.
(۷) همان ماءخذ
(۸) (تاريخ طبرى ) 6/245، (بحار الانوار)45/50.
(۹) (بحار الانوار) 45/52 - 53.
(۱۰) در بعضى نسخه ها (بشر) و در ارشاد مفيد (نسر) ذكر شده .
(۱۱) (ارشاد) شيخ مفيد 2/111.
(۱۲) (تاريخ طبرى )6/245
(۱۳) (سوگنامه كربلا) (ترجمه لهوف ) ص 229 .
(۱۴) (ارشاد) شيخ مفيد 2/12.
(۱۵) (مناقب ) ابن شهر آشوب 4/120.
(۱۶) (سوگنامه كربلا) (ترجمه لهوف ) ص 233.
(۱۷) (كامل الزيارات ) ص 351.
(۱۸) (ارشاد) شيخ مفيد 2/133.

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«جوابدندانشكنحضرتعباس(عليهالسّلام)بهشمرلعين» 

راوى گويد: حضرت امام حسین(علیه السلام) بر روى زمين بنشست و لحظه اى او را خواب ربود، پس بيدار شد و به خواهر خود حضرت زينب(عليهاالسّلام) فرمود: اى خواهر! اينك در همين ساعت جدّ بزرگوارخود حضرت محمد مصطفى(صلّى اللّه عليه و آله وسلم) و پدر عالى مقدار خويش على مرتضى(علیه السلام) و مادرم حضرت فاطمه زهراء(عليهاالسّلام) و برادرم امام حسن(عليه السّلام) را در خواب ديدم كه فرمودند:اى حسین(علیه السلام) ! عنقريب نزد ما خواهى بود. و در بعضى روايات چنين آمده است كه فردا به نزد ما خواهى بود. راوى گويد: علياى مخدّره  حضرت زينب(عليهاالسّلام) پس از شنيدن اين سخنان از آن امام انس و جان، سيلى به صورت خود نواخت و صيحه كشيد و گريه نمود. حضرت امام حسین(علیه السلام) فرمود: اى خواهر مهربان، آرام باش و ما را مورد شماتت دشمن مساز. ⁽¹⁾

^{(1) سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسين(عليه السّلام) و ياران با وفايش.}

«شهادتحضرتابوالفضلالعبّاس(عليهالسّلام)»

(1) قال ابراهيم بن محمّد البيهقى احد اَعلام القرن الثالث فى كتاب (المحاسن والمساوى ) عند ذكر نزول الحسين عليه السّلام و اصحابه بِكربلا ما لفظه : فنزلوا و بينهم و بين الماء يسيرُ قال فاءراد الحسين عليه السّلام و اصحابه الماء فحالُوا بينهم و بينه فقال له شمرذى الجوشن لاتشربون ابدا حتّى تشربون من الحميم ، فقال العباس بن على عليهماالسّلام للحسين عليه السّلام : اَلَسْنا عَلَى الْحقّ؟ قال : نَعَم ! فحمل عليهم فكشفهم عن الماء حتى شربو و استقوا.(شيخ عباس قمى رحمه اللّه )
(۲) (زقا)اى صاح تزعم العرب ان للموت طائر اًيصيح و يسمّونه الهامه و يقولون اذا قتل الانسان ولم يوخذ بثاره زقت هامته حتّى يثار.(شيخ عبّاس قمّى رحمه اللّه )
(۳) (والمصاليت ) جمع مصلاة و هو الرجل المتشمّر قمى رحمه اللّه سيف مصلّت : شمشير كشيده .
(۴) (بحارالانوار) 45/40.
(۵) (بحار الانوار) 45/40 و 41.
(۶) (مناقب ) ابن شهر آشوب 4/117.
(۷) (امالى شيخ صدوق ) ص 548،مجلس 70،حديث 731.
(۸) (بحار الانوار) 45/40.

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«السّلامعليکياعلىاکبر(ع)»

** تـا کـفــن بـر قــد و بـالاي رسـايــت کردم **
                                       ** ســوخــتـم وز دل پــر درد دعــايــت کردم **

** آخرين توشه ام ازعمرتو اين بود علي(ع) **
                                       ** کـه غـم انگـيـز نگـاهي ز قــفــايـت کردم **

** تو ز من آب طلب کردي و من مي سوزم **
                                       ** که چرا تـشنـه لب از خويش جدايت کردم **

** پــدرت را نــبــوَد بـعــد تــو امــيــّد حـيـات **
                                       ** جان من بـودي و تـقــديــم خــدايــت کردم **

** تو گشودي لب خود هر چه تو را بوسيدم **
                                       ** نـشـنـيـدم سخـني هـر چـه صــدايـت کردم **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص۱۰۴.}

«جهادوشهادتحضرتعلىاكبر(عليهالسّلام)»

^{(1) سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسين(عليه السّلام) و ياران با وفايش.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«السّلامعلیکیاعلىاصغر(ع)»

** هــنـوز دیــده مـادر بـه گـــاهـــواره توست **
                                     ** بـه خـیــمـه مـنـتـظــر دیـدن دوبـاره توست **

** بـخـنـده دل بـربـودی ز مـادر ای اصـغـر(ع) **
                                      ** بـیـا کـه شادی مـادر به یک اشاره توست **

** نـهــاده ســر بـه ســر زانــوان غــم مــادر **
                                     ** که پاره پاره دلش چون گـلوی پاره توست **

** غـروب عـمـر تـو را مـن نـمـی کـنـم بـاور **
                                     ** کـه آسـمـان وجـودم پـر از سـتـاره توست **

** روان زقـتل تو جاری کنم ز دیـده سـرشک **
                                     ** نگـر کـه دامـن دل سـیـل بی کـنـاره توست **

** چه پاسخ اهـل حـرم را دهـم چو میپـرسند **
                                     ** که این قتیل بخون خفته شیرخواره توست **

** بخـنـده بر من بی جـان دوبـاره جان بخـشا **
                                     ** که جان به پیکر بی جان من نظاره توست **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص119.}

«شهادتحضرتعلىاصغر(علیهالسلام)»

 

قالَ الرّاوى :وَلَمّا رَاءَى الْحُسَيْنُ عليه السّلام مَصارِعَ فِتْيانِهِ وَاءَحِبَّتِهِ، عَزَمَ عَلى لِقَاءِ الْقَوْمِ بِمُهْجَتِهِ، وَنادى :

راوى گويد: چون امام مظلومان قتلگاه جوانان و دوستان خود را مشاهده فرمود كه همه بر روى خاك افتاده اند و جان به جان آفرين سپرده اند تصميم عزم فرمود كه با نفس نفيس با گروه بد نهاد، جهاد نمايد و نداى بى كسى در داد كه

پس زنان حرم و دختران محترم رسول اكرم(صلی الله علیه وآله وسلم) صداها به ناله و گريه بلند نمودند. حضرت امام حسین(علیه السلام) با دل پر از حسرت، به سوى خيمه رجعت نمود و حضرت زينب(عليهاالسّلام) را فرمود كه فرزند دلبند صغير، حضرت علی اصغر(علیه السلام) مرا بياور تا با او وداع نمايم و چون او را آورد، امام مظلوم طفل معصوم را گرفت و همين كه خواست از راه رأفت و كمال مرحمت خم شده او را ببوسد، حرمله بن كاهل اسدى پليد- لَعَنَهُ اللّهُ - از خدا حيا ننمود تيرى به جانب حضرت علی اصغر(علیه السلام) آن نوگل بوستان احمدى انداخت كه تير به گلوى نازك آن طفل معصوم اصابت نمود به طورى كه گويا گلو را ذبح نمايند، گوش تا گوش پاره نمود. پس حضرت امام حسین(علیه السلام) با كمال غم و حسرت، به حضرت زينب(عليهاالسّلام) فرمود:

اين طفل را بگير؛ پس حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) هر دو دست را در زير گلوى طفل گرفت چون پر از خون شد به سوى آسمان پاشيد، آنگاه فرمود: آنچه كه بر من اين مصائب را آسان مى نمايد آن است كه اين مصيبت بزرگ در حضور پروردگار عادل نازل مى گردد. امام باقر(عليه السّلام) فرمود: از آن خون حضرت علی اصغر(علیه السلام) طفل معصوم كه حضرت امام حسین(علیه السلام) به آسمان پاشيد، حتى يك قطره هم روى زمين نيفتاد! راوى گويد: تشنگى بر امام شهيد به غايت شديد گرديد، آنحضرت خود را به بلندى مُشْرف بر فرات رساند تا داخل فرات گردد، در آن حال برادر آن امام ناس حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام)، در پيش روى آنحضرت حركت مى كرد. در اين هنگام لشكر ابن سعد تبهكار سر راه بر فرزند احمد مختار، گرفتند.

اءَللّهُمَّ إِنّى اءَشْكُو إِلَيْكَ ما يَفْعَلُ بِابْنِ بِنْتِ نَبِيِّكَ

«السّلامعلیکیاقاسمبنالحسن(ع)»  

    ** اي عــمـو فـتـح نـمايـان کردم **
                                    ** دشمنان را همه حـيران کردم **

    ** آمـدم در بـر تـو گــويــم فــاش **
                                    ** آمـدم تـا کـه بـگــيــرم پـاداش **

    ** تـن بـي تـاب تـو مـرا تـاب بده **
                                    ** مــزد پــيــروزي مــن آب بــده **

    ** تـو کـه جـاي پــدر مـن هستي **
                                    ** تو که چون تاج سرمن هستي **

    ** بـشـتـاب و تــن مـن پـيــدا کن **
                                    ** برگ سربازي من امضاء کن **

    ** باغـبانا سـوي مـيــدان رو کن **
                                    ** گـل پـرپـر شـده ات را بــو کن **

    ** تا بيـني که چه قـربـان شده ام **
                                    ** پـايــمال ســّم اسـبـان شـده ام **

    ** بعد اکبـر(ع) دگر از جان سيرم **
                                   ** من از اين عمر، عمو دلگيرم **

    ** مي روم نـزد پــدر با دل خـون **
                                    ** تا کنم شِکـوه ازاين امت دون **

    ** تـشنـه ام تـشنه اين آب روان **
                                    ** طـاير تـشنـه رود سـوي جنان **

^{منبع شعر:  کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص107.}

 «شهادتقاسمبنالحسن(عليهماالسّلام)»

قاسم بن الحسن(علیهما السلام) به عزم جهاد قدم به سوى معركه نهاد، چون حضرت سيّدالشهداء(عليه السّلام) نظرش بر فرزند برادر، قاسم بن الحسن(علیهما السلام) افتاد كه جان گرامى بر كف دست نهاده آهنگ ميدان كرده، بى توانى پيش شد و دست به گردن حضرت قاسم(علیه السلام) در آورد و او را در بر كشيد و هر دو تن چندان بگريستند كه روايت وارد شده حَتّى غُشِىَ عَلَيْهِما، پس حضرت قاسم(عليه السّلام) به زبان ابتهال و ضراعت اجازت مبارزت طلبيد، حضرت امام حسین(علیه السلام) مضايقه فرمود، پس حضرت قاسم(علیه السلام) گريست و دست و پاى عمّ خود را چندان بوسيد تا اذن حاصل نمود، پس جناب قاسم(عليه السّلام) به ميدان آمد در حالى كه اشكش به صورت جارى بود و مى فرمود: 

  
    اِنْ تُنْكرُونى فَاَنَا اْبنُ اْلحَـسَنِ(ع)
                              سِبْطِ النَّبِىِّ الْمُصْطَفَى اْلمؤ تَمَنِ
 
   هذا حُسَـيْنٌ(ع) كَالاَْسيِر اْلمُرْتَهَنِ
                             بَيْنَ اُناسٍ لا سُقُوا صَوْبَ الْمَزَنِ ^(۱)
 

پس قاسم بن الحسن(علیهما السلام) كارزار سختى نمود و به آن صِغَر سنّ و خرد سالى، سى و پنج تن را به درك فرستاد. حُمَيْد بن مسلم گفته كه من در ميان لشكر عمر سعد بودم پسرى ديدم به ميدان آمده گويا صورتش پاره ماه است و پيراهن و ازارى در برداشت و نَعْلَينى در پا داشت كه بند يكى از آنها گسيخته شده بود و من فراموش نمى كنم كه بند نعلين چپش بود، عمرو بن سعد اَزدى گفت : به خدا سوگند كه من بر اين پسر حمله مى كنم و او را به قتل مى رسانم، گفتم : سُبحان اللّه ! اين چه اراده است كه نموده اى ؟ اين جماعت كه دور او را احاطه كرده اند از براى كفايت امر او بس است ديگر ترا چه لازم است كه خود را در خون او شريك كنى؟ گفت : به خدا قسم كه از اين انديشه بر نگردم ، پس اسب بر انگيخت و رو بر نگردانيد تا آنگاه كه شمشيرى بر فرق آن مظلوم زد و سر او را شكافت پس حضرت قاسم(علیه السلام) به صورت بر روى زمين افتاد و فرياد برداشت كه يا عمّاه! چون صداى قاسم به گوش حضرت امام حسین(علیه السلام) رسيد تعجيل كرد مانند عقابى كه از بلندى به زير آيد صفها را شكافت و مانند شير غضبناك حمله بر لشكر كرد تا به عمرو قاتل جناب قاسم(علیه السلام) رسيد، پس تيغى حواله آن ملعون نمود، عمرو دست خود را پيش داد حضرت سیدالشهداء(علیه السلام)  دست او را از مرفق جدا كرد پس آن ملعون صيحه عظيمى زد. لشكر كوفه جنبش كردند و حمله آوردند تا مگر عمرو را از چنگ حضرت امام حسین(علیه السلام) بربايند همين كه هجوم آوردند بدن او پا مال سُمّ ستوران گشت و كشته شد. پس چون گرد و غبار معركه فرو نشست ديدند حضرت امام حسین(علیه السلام)  بالاى سر حضرت قاسم(علیه السلام) است و آن جوان در حال جان كندن است و پاى به زمين مى سايد و عزم پرواز به اَعلْى علّييّن دارد و حضرت مى فرمايد: سوگند به خداى كه دشوار است بر عمّ تو كه او را بخوانى و اجابت نتواند و اگر اجابت كند اعانت نتواند و اگر اعانت كند ترا سودى نبخشد، دور باشند از رحمت خدا جماعتى كه ترا كشتند.

 هذا يَوْمٌ وَ اللّهِ كَثُرَ واتِرُهُ وَ قَلَّ ناصِرُهُ.

 
^{(۱) (بحار الانوار)45/34.
(۲) عمو زادگان آن حضرت اولاد عقيل و مسلم و اولاد جعفر و عبداللّه بن جعفر است (شيخ عباس قمى رحمه اللّه )
(۳) (بحار الانوار) 45/35-36.}

 

«توبهحضرتحرّ(عليهالسلام)»   

حضرت حرّ(علیه السلام) مركب جهانيد با نيّتى صادق عزم كعبه حضور فرزند رسول(صلّى اللّه عليه و آله وسلم) نمود و دست را بر سر نهاده و مى گفت : ((أَللّهُمَّ...))؛ يعنى خداوندا! به سوى تو انابه نمودم و از درگاه احديّتت مسئلت مى نمايم كه توبه مرا قبول فرمايى ؛ زيرا دلهاى اولياى تو و اولاد دختر پيغمبر تو را به رُعْب و خوف افكنده ام .

 
وَقالَ لِلْحُسَيْنُ عليه السّلام : جُعِلْتُ فِداكَ اءَنَا صاحِبُكَ الَّذى حَبَسَكَ عَنِ الرُّجُوعِ وَجَعْجَعَ بِكَ، ما ظَنَنْتُ اءَنَّ الْقَوْمَ يَبْلُغُونَ بِكَ ما اءَرى ، وَاءَنا تائِبٌ إِلَى اللّهِ، فَهَلْ تَرى لى مِنْ تَوْبَةٍ؟

به خدمت حضرت امام حسین(علیه السلام) عرضه داشت : فدايت گردم ! منم آن كسى كه ملازم خدمتت بودم و تو را از برگشتن به سوى مكه يا مدينه مانع گرديدم و كار را بر تو سخت گرفتم و گمانم نبود كه اين گروه بى دين ظلم را به اين اندازه كه ديدم برسانند و من توبه و بازگشت به سوى خدا نمودم ، آيا توبه من پذيرفته است ؟

فَقالَ الْحُسَيْنُ عليه السّلام : ((نَعَمْ يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْكَ فَاءَنْزِلْ)).

حضرت امام حسین(علیه السلام) فرمود: بلى، خدا توبه تو را قبول خواهد فرمود، حال از مَرْكَب خود فرود آى.

فَقالَ: اءَنَا لَكَ فارِسا خَيْرٌ مِنّى راجِلاً، وَإِلَى النُّزُولِ يَصيرُ آخِرُ اءَمْرى .

حرّ(علیه السلام) عرض نمود: چون عاقبت امر من از اسب در افتادن است ؛ پس سواره بودنم بهتر از پياده شدنم است تا اينكه به ميدان بشتابم و در راه شما كشته شوم.

در آن گيرو دار، گروهى از شجاعان و دليران اهل كوفه را به خاك هلاكت انداخت تا آنكه شربت شهادت نوشيد و روح پاكش با حورالعين هم آغوش ‍ گرديد. چون بدن مجروح حرّ(علیه السلام) را خدمت حضرت امام حسین(علیه السلام)آوردند، سِبْط خواجه لَوْلاك باكمال راءفت و ملاطفت ، خاك را از صورت او پاك نمود و فرمود:

 ((اءَنْتَ الْحُرُّ - كَما سَمَّتْكَ اءُمُّكَ حُرّا- فِى الدُّنْيَا وَالاَّْخِرَةِ))؛
تويى آزادمرد،چنانكه مادرت تو را ((حرّ)) نام نهاده و تويى جوانمرد آزاد در دنيا و آخرت!

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسين(عليه السّلام) و ياران با وفايش.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«السّلامعلیکیاعبداللهبنالحسن(ع)» 

  «شهادتعبداللهبنالحسن(عليهماالسّلام)»

راوى گويد: حضرت امام حسین(علیه السلام) از اهل حرم دستمالى را طلب فرمود و سر مبارك را با آن محكم بست و كلاهى طلبيد كه عرب آن را(قلنسوه) مى نامند و آن را هم بر فرق همايون نهاد و عمامه را بر روى آن پيچيد و ملبس به آن گرديد و بار ديگر عزم ميدان نمود پس لشكر اندكى درنگ نمود، باز آن بى دينان بى شرم رجوع كردند و حضرت امام حسین(علیه السلام) را احاطه نمودند و عبدالله(علیه السلام) فرزند امام حسن مجتبی(عليه السّلام) كه طفلى نابالغ بود از نزد زنان و از حرم امام انس و جان، بيرون آمد و مى دويد تا در كنار عموى بزرگوار خود حسين مظلوم بايستاد. حضرت زينب(سلام الله علیها) خود را به او رسانيد و خواست كه او را به سوى حرم باز گرداند ولى آن طفل امتناع شديد نمود و گفت : به خدا قسم ! هرگز از عموى خويش جدايى اختيار نمى كنم و از او تنها نمى گذارم ! در اين هنگام، (بحربن كعب) يا بنابر قول ديگر (حرملة بن كاهل) همين كه خواست شمشير بر حضرت امام حسین(علیه السلام)فرود آورد، عبدالله بن الحسن(علیهما السلام) خطاب به او گفت : واى بر تو! اى زنازاده بى حيا! تو مى خواهى عمويم را به قتل رسانى؟!

فَضَرَبَهُ بِالسَّيْفِ، فَاتَّقاها الْغُلامُ بِيَدِهِ، فَاءَطَنَّها الَى الْجِلْدِ فَاذا هِىَمُعَلَّقَةُ.
فَنادَى الْغُلامُ: يا عَمّاهُ!

ولى آن ولدالزنا بى حيا، از خدا و رسولخدا(صلی الله علیه وآله وسلم) پروا ننمود و شمشير را فرود آورد و عبدالله بن الحسن(علیهما السلام) آن كودك دستش را در پيش ‍ شمشير سپر ساخت و دستش به پوست آويخت و فرياد وا امام بر آورد.

فَقالَ لَهُ الْحُسَيْنُ ع : ((يَابْنَ ذِى الْجَوْشَنِ، اءَنْتَ الدّاعى بِالنّارِ لِتُحْرِقُ عَلى اءَهْلى ، اءحْرَقَكَ اللّهُ بِالنّارِ)).

آن معدن غيرت الله، حضرت امام حسین(علیه السلام) فرمود: اى پسر ذى الجوشن !آیا تو مى گويى آتش آورند كه خيمه ها را بر سر اهل بيت من بسوزانى ، خدا تو را به آتش دوزخ بسوزاند.

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس؛ مسلك دوم:گزارش از حوادث عاشورا و شهادت امام حسين(عليه السّلام) و ياران با وفايش.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«طفلانحضرتزینب(س)»

    ** بـاز بـا جـانـي، دلـي مـدهــوش کـن ** 
                                        ** آتـش ايـن سـيـنـه را خـامـوش کـن **

    ** بـاز جـان خـسـتـه ايـي را نــاز کـن **
                                        ** خواهرت اينجاست، چشمي باز کن **

    ** بــاغــبــانـي و دلــت دريــاي خــون **
                                        ** دشــت از آلالـه هـايــت لالــه گـون **

    ** بانگ غـربـت تا که بر لب مي زني **
                                        ** شعله ها بر جان زينب(س) مي زني **

    ** تيغ گلچيـن، وه! چه سان بيداد کرد **
                                        ** بـاغ مـا را بـا خــزان هـمـزاد کـرد **

     ** گـر سـر يـاران ز تـن افـتـاده است **
                                        ** غم نخور،زينب(س)برايتمانده است **

     ** اي خداي عـشق، اي جان بتول(س) **
                                        ** برگ سبز خـواهـرت را کـن قـبـول **

    ** آبــرويــم را در ايــن عـالــم بــخــر **
                                        ** ايـن کـفـن پـوشـان مـن را هم بـبر **

    ** رخـصـت مـيـدانـشـان، اي شــاه ده ** 
                                        ** بـچه هـاي زيـنـب(س) ات را، راه ده ** 

    ** هــسـتـي ام را، در بــَرت آورده ام **
                                        ** هـر دو را با عـشـق تـو پرورده ام **

    ** جــان مـــادر، بــر دلـــم آذر نـــزن **
                                        ** دسـت رد بـر سـيـنـه خـواهـر نـزن **

    ** گـفـتـم ايـنـان را مـرا يــاري کـنـيـد **
                                        ** بــهـــر مـــادر، آبـــرو داري کـنـيـد **

    ** تـا کـه سـر را در ره مــولا دهــيــد **
                                        ** شـاه را سوگند بر زهراء(س) دهـيـد **

    ** زود بـشـتـابـيـد، مـيـدان شـمـاسـت **
                                        ** کــربـلاء مـبـهوت دستـان شماست **

    ** بـين خـاک و خـون تـماشايي شويد **
                                        ** لايــق گــل بــــوســه دائـــي شـويـد **

    ** بـاري از دوشــم دوبـاره کـم کـنـيـد **
                                        ** عـهـد خـود را بـاز هم محکم کنيـد **

«نطقابنزیاددرجامعکوفه»

ابن زياد ملعون روز چهارم محرم الحرام مردم را در مسجد کوفه جمع نمود و بر منبر رفت و گفت: ايها الناس! شما آل  سفيان را آزمايش کرده ايد و بدان گونه يافته ايد که دوست مي داريد و اينک يزيد مردي نيکو سيرت و پسنديده طريقت و مهربان بر رعيت بذل کننده  عطايا امن کننده رهها است و همين طور بود پدرش معاويه در عهد خويش و اينک پسرش يزيد مردم را اکرام مي کند و ايشان را از مال دنيا غني مي سازد و جايزه شما را صد صد افزون کند و من نيز از جانب وي آمده ام که بيفزايم و شما را به جنگ دشمن او حسين(عليه السلام) بفرستم. پس بشنويد و اطاعت نماييد؛ و از منبر به زير آمد و بر مردم عطايا بخشيد و ايشان را به قتال پسر پيغمبر(صلي الله عليه وآله وسلم)، حضرت امام حسين(عليه السلام) فرستاد.

اول کسي که خارج شد، شمربن ذي الجوشن بود با چهار هزار نفر. بعد يزيدبن رکاب کلبي با دو هزار نفر، و حصين بن نمير سکوني با چهار هزار نفر تا بيست هزار نفر نزد عمر سعد جمع شدند.

^{منبع: کتاب شهيد کربلاء، ص195.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

 «السّلامعليکِيارقيةالحسين(ع)»

 
  ** اي کـه وارد شـوي انـدر حَـرم پـر حـزنـم**
                                     ** کن به اين خواندن اشعار،تو ياد ازمحنم **

  ** مـن رقـيـه(س) گـل گلـزار حـسيـني هستم **
                                     ** خـوار بـنموده مرا دشـمن پر مکر و فنم **

  ** من سـه ساله غـم صد ساله دوران ديدم **
                                     ** زيـن سـبب مايـه انـدوه بـه هـر انـجـمنـم **

  ** آب غـســل بـدنـم بـود ز اشـک زيـنـب(س) **
                                     ** رخـت نـيـلـي اسـيـري بـه بـدن شـد کـفنم **

  ** کــعــبـه نــي بـسـکـه عـــدو زد بــه تـنــم **
                                     ** عـمـه ام ديد که در مرگ،سيه گشـته تنم **

  ** مـن هـمان دخـتر نومـيد ز وصـل تـو منم **
                                     ** حسرت روي پدر برده به گل چونکه منم **

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص126.}

«نخستينسخنرانىامامحسین(عليهالسلام)دركربلاء» 

^{منبع: سوگنامه کربلاء، ترجمه لهوف سيدبن طاووس.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**

«وروديهبهدشتکربلاء»

^{منبع شعر: کتاب زمزمه هاي حاج احمد دلجو، ص76.}

«درورودحضرتامامحسين(عليهالسّلام)بهزمينكربلاء»

بدان كه در روز ورود حضرت امام حسین(علیه السلام) به كربلاء خلاف است واصح اقوال آن است كه ورود آن جناب به كربلاء در روز دوم محرم الحرام سال شصت و يكم هجرت بوده و چون به آن زمين رسيد پرسيد كه اين زمين چه نام دارد؟ عرض كردند: كربلاء مى نامندش ، چون حضرت سيّد الشهداء(عليه السّلام) نام كربلاء شنيد گفت :

 اَللّهُمَ اِنّى اَعُوذُبِكَ مِنَ الْكَربِ وَ الْبَلا ءِ!

^{(۱) (مقاتل الطالبيين ) ابوالفرج اصفهانى ص 112.
(۲) (تذكرة الخواص ) سبط ابن جوزى ص 223.
(۳) (ارشاد)شيخ مفيد 2/84 و 86
(۴) (ارشاد) شيخ مفيد 2/86.
(5)مكشوف باد كه عثمان بن عفّان را مصريان در مدينه محاصره كردند و منع آب از وى نمودند خبر به اميرالمؤ منين عليه السّلام كه رسيد آن جناب متغيّر شدند و از براى او آب فرستادند و شرح قضيّه او در تواريخ مسطور است .
ا دست آويز ديرينه خود قرار دادند و به مردم اظهار داشتند كه عثمان كشته شده با حال تشنگى بايد تلافى نمود و به گمان مردم دادند كه شورش مردم بر عثمان به صوابديد حضرت امير عليه السّلام بوده ، در اين باب فتنه و بغى و نواصب خونريزيها از مسلمانان كردند تا وقعه كربلا سيد، اول حكم كه ابن زياد نمود منع آب از عترت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله شد و از زمانى كه حكم منع آب شد عمر بن سعد در صدد اجراى اين حكم بر آمد و به همراهان و لشكر خود سپردكه نگذاريد اصحاب امام حسين از شريعه فرات آب بردارند اگرچه فرات طويل و عريض بود لكن اصحاب حضرت درمحاصره بودند و مكرّر ابن زياد در منع آب تاءكيد كرد عمر بن سعد، عمرو بن حجّاج زبيدى را با پانصد سوار ماءمور كرد كه مواظب شرايع فرات باشند و تشنگى سخت شد در اصحاب حضرت .
قب ) نقل شده كه سه شبانه روز ممنوع بودند، گاهى چشمه حفر كردند و آن جماعت بى حيا پر كردند، گاهى چاه كندند براى استعمال آب غير شرب و گاهى شبانگاه حضرت ابوالفضل عليه السّلام تشريف برد و آبى آورد. و در روايت (امالى ) از حضرت سجّاد عليه السّلام مروى است كه در على اكبر عليه السّلام با پنچاه نفر رفت در شريعه و آب آورد و حضرت سيدالشّهداء عليه السّلام به اصحاب فرمود: برخيزيد و از اين آب بياشاميد و اين آخر توشه شما است از دنيا و وضو بگيريد و غسل كنيد و جامه هاى خود را بشوئيد تا كفن باشد براى شما و از صبح عاشورا ديگر م رسول خدا صلى اللّه عليه و آله برسد و معلوم است كه هواى گرمسير در يك ساعت تشنگى چه اندازه كار سخت مى شود و قدر معلوم از تواريخ و اخبار آن است كه كشته شدند ذريّه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله با لب تشنه پس چقدر شايسته باشد كه دوستان آن حضرت در وقت آشاميدن آب يادى از تشنگى آن سيّد مظلومان نمايند.
و از (مصباح كفعمى ) منقول است كه هنگامى كه جناب سكينه در مقتل پدر بزرگوار خود آمد جسد آن حضرت را در آغوش گرفت و از كثرت گريستن مدهوش شد و اين شعر را از پدر بزرگوار در عالم اغماء شنيد:
شيعَتي ما اِنْ شَرِبْتُمْ رَىَّ عَذْبٍ فَاذْكُرُوني
 
اَوْسَمِعْتُمْ بِغَريبٍ اَوْ شَهيدٍ فَانْدُبوني مصباح كفعمى ص 967
 
و ظاهر اين است بقيّه اشعارى كه به اين رديف اهل مراثى مى خوانند از ملحقات شعرا باشد نه از خود حضرت و نيكو ارداف نموده اند.
ل بهائى ) است كه ابن زياد به مسجد جامع رفت و گفت منادى ندا كرد كه مردان جمله با سلاح شهر بيرون بروند از براى جنگ با امام حسين و هر مردى كه در شهر باشد او را بكشند و هم نوشته كه در كوفه و حوالى آن هيچ مردى نمانده بود الاّ كه ابن زياد طوعا و كرها رانده بود و غيره كار حسين و اصحابش را تمام كند و گفته كه راويان احوال ايشان حُمَيْد بن مسلم كِندى كه در لشكر ملاعين بود و زينب خواهر امام حسين عليه السّلام و علىّ زين العابدين عليه السّلام اند و حُمَيْد از جمله نيك مردان بود لكن او را به اكراه و اجبار آنجا حاضر كرده بودند. (كامل بهائى ) 2/279.(شيخ عبّاس قمى رحمه اللّه ).
(6) (سوگنامه كربلا) ترجمه لهوف سيّد ابن طاوس ص 157.
(۷) (ارشاد) شيخ مفيد 2/88 و 89.}

**اللهم العن قتلةالحسين(ع)**